koki's space

^^

tikoki

วันดีดี

วันนี้เป็นวันดีดี ความคิดดีดี ความรู้สึกดีดี มามอบไว้ให้ เต็มไปหมดเลย

 

 

ตกหล่มตัวเองเล็กน้อย หลังจากเริ่มเรียนมาสักพัก ไม่ได้ลังเลกับการเรียนสักเท่าไร

เรื่องในอนาคต จบมาแล้วไม่ไหนต่อ ไม่รู้ไม่คิดไกล

ส่วนเรื่องที่เป็นปัจจุบัน เรื่องของตัวเอง สำคัญ แต่อยู่ๆ ก็ไม่อยากหาต่อซะงั้น พอใจที่เท่านี้ ไม่มากกว่านี้

 

แล้วตอนนี้ก็อยากจะเขย่าตัวเองแรงๆ สักที

 

--"

 

ผ่านพ้นไป

 

กลับมาจากการไปดูงาน

 

ใจล่องลอยปลิวไป หว่นไหวไปตามห่วงอารมณ์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เริ่มจากเข้าไปใน  www.lonelytrees.net เจอกระทู้สนุกกระตุกต่อมความอยากนึก เล่นเอาคนที่ไม่ค่อยจะเปิดเผยตัว คอมเมนต์อะไรอย่างคนอื่น คันไม้คันมืออยากพิมพ์ขึ้นมาซะอย่างงั้น

หัวข้อ "ต้นไม้ในดวงใจ" พอคิดออกมาเยอะๆ ก็เลยนึกถึงคิดได้ ต้องรีบทำ ก่อนที่เราจะเบื่อหรือว่าอยากทำอย่างอื่นซะก่อน กลายเป็นแบบตอนไหว้พระอีก ตอนเช้าระหว่างนั่งรถเข้าบ้าน อดีตพรั่งพรู เหตุการณ์ไหลเรียงออกมาพร้อมกับคนนั้นๆ เราขอให้ชื่อว่า "ชีวิตผูกพัน"

คนแรกสุดๆ ..........^^

คนต่อมา ล้วนแล้วแต่เกี่ยวพันกับต้นไม้ทั้งนั้น  

แม่

ถ้าจะประกาศให้ใครเป็นใกล้ตัวที่รักต้นไม้ที่สุด ต้องคนนี้ ต้นไม้ชื่อดีเป็นมงคล ดอกสวยนิยมปลูก สมุนไพรขจัดโรค นานาสารพัด แม่กลายเป็นผู้เลือกสรร ต้นไม้ปลูกของบ้านไป อะไรที่อยากปลูกแต่ไม่อนุญาตก็อดไป ด้วยความที่รักต้นไม้มาก(มากกว่าลูกอีก บางวันลูกต้องกินข้าวดึกดื่นเพราะแม่ตัดหญ้าเพลิน 555+)เรื่องราวหรือเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับคนนี้ก็จะไม่พ้นการบอกให้ไปทำงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการรดน้ำต้นไม้ ถอนหญ้า งานบ้านที่เถียงกันมากที่สุด คือการรดน้ำ ค่ำมืดดึกดื่นแค่ไหนไม่สนใจ ฉันจะให้รด ไอ้เราขี้เกียจมากๆ ก็จะบอกว่า “ที่เรียนมาเขาไม่ให้รดน้ำตอนกลางคืนกัน เพราะว่า ปากใบจะ..............” มั่วๆ ไป แล้วเราก็ไม่เคยชนะแม่สักที “เห็นไหมว่าอากาศร้อน ต้นไม้จะตายหมดแล้ว เหี่ยว ร่วงหมด” (ไม่เห็นจะจริงสักนิด) ไอ้เราลงท้ายด้วยการลากสายยางหนัก ยืนรดๆ ไป

ม่า

                ย่าที่อายุมากแล้ว เรียกได้ว่าเป็นคนแก่ที่สนิทที่สุดก็ว่าได้ ท่านเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก คนนี้ก็จะเป็นคู่ปรับ ย่าหลาน  ล่าสุดที่กลับมาเจอญาติรู้แล้วว่าเราหน้าเหมือนใคร พ่อแม่ไม่เหมือน ส่งยีนด้อยมาที่หลานเหมือนม่าซะงั้น  

ป้า

                จะเป็นคนโบราณ มีวิถีชีวิต ความเชื่อแบบเก่าแก่ คนบอกกันว่า คนป้าคนนี้สมัยสาวๆ ขายขนมไทยอยู่ที่ตลาด เป็นเจ้าขึ้นชื่อ กว่าเราจะทัน ป้าก็แก่ ฝีมือไม่ตก ทำขนมให้หลานกินเล่น เราก็เลยกลายเป็นลูกมือทำขนมไป นี่ก็หน้าร้อนแล้ว คิดถึงแตงโมปลาป่น ฝีมือป้า

และก็มีทั้งก๋ง ยาย ลุง แนะนำเท่านี้พอ

 

ส่วนต้นไม้ที่แว่บๆ ขึ้นมาตอนแรกก็ไม่เท่าไร ไปไปมามา ทำไมเยอะขนาดนี้ก็ไม่รู้  แบ่งเป็นกลุ่มๆ สนุกๆ ก็จะมี

เพื่อนเล่น ต้นไม้ที่เป็นเพื่อนเล่น ของเล่นสำหรับเรา  

คุณนายตื่นสาย ต้อยติ่ง สนทะเล มะละกอ ไมยราบ เข็ม ต้น...(ลูกอะไรสักอย่างที่ไม่รู้จักชื่อ)  

เพื่อนกิน กินๆ และก็เราชอบผลไม้รสเปรี้ยวมาก

                มะขามเทศ มะขาม มะยม ทับทิม มะพร้าว กล้วย เชอรรี่ มะนาว ตะไคร้ มะกรูด ตะขบ มะม่วง อ้อย จาก พลู  

คู่ปรับ ไม่ว่าจะเป็นงาน ความน่ากลัวของต้นไม้สมัยเด็ก อ่า --“

                ยอ แห้วหมู เงินไหลทองไหล กล้วยไม้ ใบเตย ฟ้าทลายโจร กะเพรา โหระพา หูกวาง น้อยหน่า 

ครู ไม่มีคำบรรยาย

                หอม คูน ข้าว ไผ่ ต้น....(ปลูกรัก) กระดุมทอง พญาสัตบรรณ

สร้างสรรค์ใจ

                ลั่นทม ราตรี มะลิ สุดท้ายต้นปีบ(เป็นต้นแรกที่นึกถึง)

แล้วก็บางที บางค่าย บางข้อความ สารบางอย่างที่ยังนึกต่อ

                บรรยายทีละกลุ่มแล้วกัน

                เพื่อนเล่น

คุณนายตื่นสาย ดอกไม้สีสดใส ปลูกที่ลานหน้าบ้านจำนวนมาก ดอกไม้เก็บไปเล่นขายของคั่นเป็นน้ำแดงขาย (จริงๆ เป็นสีชมพู) ขยำๆ เท่าไรก็ไม่หมด  “เอากี่แก้วดีคะ ไม่แดงหรอ เอาอีก” อีกอย่างเมื่อไรที่ดอกไม้บานแล้วเรายังไม่ตื่นมีเฮ จากแม่ 

ต้อยติ่ง ต้นหญ้าที่ไม่ยอมถอน เมล็ดจะแป๊ะได้ ความสนุกอยู่ที่เดินไปเก็บ ลงใส่ขันแล้วก็บอกว่ายังไม่แตก รออีกๆ 6 หัวมุงอยู่ที่ขัน เอาออกไม่ทันโดนหน้าเจ็บๆ คันๆ ไป (ผู้สังเกตการณ์อยู่ด้านนอกรอด)  

สนทะเล สมัยประถมไปโรงเรียน  ทายซิ ข้อไหนที่หลุด ไอ้เราก็หลงทายผิด ทายถูก ตื่นเต้นเป็นคนทายและคนถูกทาย พอมาเล่นเมื่อกลางปีที่ผ่านมา อยากเล่นอีกถามน้องเพื่อน โดนด่าว่าเล่นติงต๊อง ขำดี

มะละกอ ตามประสาคนบ้าน เด็กซน ขอซื้อที่เป่าลูกโป่งจากพ่อไม่ได้ ไอ้เรากับคณะเลยหาเล่นเอาเอง ด้วยการเอา น้ำแฟ่บ(ต้องคำนี้) สบู่ มาผสมลงในแก้ว ไปเอาก้านมะละกอมาเป็นที่เป่า แข่งกันว่าใครเป่าได้ลูกใหญ่สุด แตกช้าสุด ของอย่างนี้มีเทคนิคที่การเลือกก้านว่าใหญ่แค่ไหน  ผสมเท่าไรถึงจะดี เป่าอย่างไร

ไมยราบ อันนี้ไม่มีอะไรมาก เดินไปที่ริมน้ำ เดินเอาตีนเขี่ยๆ เดี๋ยวก็หุบ ความน่าเบื่ออยู่ที่รอให้บานแล้วเขี่ยใหม่

เข็ม อยากสวย อยากงาม ฝึกสังเกตต้องอันนี้ สร้อยคอ มงกุฎ สร้อยข้อมือ ร้อยไปดูดน้ำหวานไป แปลงร่างเป็นผึ้งที่ไม่มีประโยชน์  ใครเจอที่เป็น 5 กลีบ เก็บไว้เป็นพิเศษ แล้วก็อวด ลูกเข็มสีเขียวๆ ก็มาหากันว่าใครเจอมากสุด ตาดีๆ อย่าคิดเชียว

ลูก.... อันนี้ไม่รู้ชื่อ เป็นลูกของต้นไม้ที่ขึ้นที่ป่าชายเลน  ทะลายกลมๆ ลูกคล้ายๆ จากแต่ไม่ใช่ มีจุก พี่ดีที่เอามา(ตอนค่าย แลกเปลี่ยนของรัก)เล่าให้ฟังว่า พอเอามารวมกันแล้วจะเป็นลูกกลมๆ ลงล็อกพอดี เหมือนจิกซอร์ หลอกคนอายุยี่สิบกว่าๆ เล่นได้ แล้วเราก็เล่นไม่ได้ อยากรู้ อยากได้ แต่ไม่รู้ว่าจะเอามาเล่นได้ไงอีก

 

เพื่อนกิน

มะขามเทศ ต้นมะขามที่มีหนาม ต้นที่เราต้องใช้ความระวังในการปีน มุมโปรดตอนกลางวัน หนังสือหนึ่งเล่ม ใต้ต้นนี้เพลินเชียว ตอนหลังที่หาหนังสือให้อาจารย์ณัฐ ไม่เจอ เพิ่งมานึกออกว่า หนังสือมานี มานะ เราหายที่ต้นนี้ ตอนเอาไปอ่าน เกียรติของปิติ (ชอบเป็นพิเศษ)

มะยม ต้นคู่ปรับ ย่าหลาน หลานปีนหนีย่า ขึ้นไปหลบ กินมะยม ดื้อไม่ยอมลงมา สุดท้ายก็โดนให้เด็ดกิ่งมะยมบนต้นลงมาตีมือ ตายเพราะตัวเองตั้งแต่เด็ก มารู้ทีหลังว่าต้นนี้เป็นต้นที่ม่ารักมาก ปลูกเองกับมือ หลังจากม่าเสียไม่นานต้นนี้ก็ตายไป ออกลูกหลานจากหลังบ้าน ตอนนี้ย้ายมาหน้าบ้านล่ะ ด้วยฝีมือของแม่ กวาดเข้าไป ลูกกำลังร่วงเลย    

มะขาม เป็นต้นที่อยู่ติดกับบ้าน กิ่งที่สามารถเก็บกินได้อยู่บนหลังคา เรียนรู้เทคนิคเดินบนก็ตอนนี้ มุมนี้มีไว้สำหรับอ่านหนังสือสอบ ปล่อยใจ และหนีผู้คน ตอนนี้ไม่สามารถขึ้นได้แล้ว 555+ ทะลุแน่

เชอรี่ ต้นไม้ที่เราจะเอามาปลูกเป็นต้นแรกของชีวิต เจอที่ตลาดนัด จะเอา เนื่องจากว่าลูกอร่อย ขอแม่ซื้อ ตอนแรกแม่ก็จะไม่เอาดูต้นอื่นแทน เด็กอย่างเราไม่ยอม บอกว่าดีอย่างนู้น อย่างงี้ แม่เลยบอกว่าปลูกเอง ดูแลเอง รอบแรกที่ลูกออกได้กินนะ เราก็เฝ้าเก็บทุกเย็น บางทีก็ปืนกำแพงด้านนอก ตกคลอง ตัวเปียก หลังๆ กินไม่ทัน นกกิน หนอนกิน น้องนะกิน แอบรู้มาว่ากลายเป็นต้นไม้สำหรับแม่ไปแล้ว

ทับทิม สำหรับเราลูกที่ไม่น่ากินสักเท่าไร กินก็ยาก เนื้อก็น้อย ที่จำได้เห็นผู้ใหญ่ไปหรือกลับมาจากงานศพที่ไร ก็เดินไปที่ต้นนี้ เอายอดมาใส่กระเป๋า ก่อนเข้าบ้านก็เอามาพรมหัว บางทีแอบคิดว่าน่ากลัว ถ้ายอดนี้หมดต้น จะเป็นยังไง ความเชื่อกันไป

กล้วย ต้นไม้มีประโยชน์ทุกส่วนปลูกขึ้นง่ายกว่ากระบองเพชร ความจำต้นกล้วยเป็นพิเศษคือใบตอง ไม่ว่าจะงานไหน เลี้ยงพระ ลอยกระทง ตรุษจีน สาร์ทจีน ทำขนม ต้องเดินตามแม่ไปเลื่อยใบตองทุกที ต้องเลือกเสื้อที่เก่าที่สุด พร้อมทิ้งไป แต่ก็เอาไว้ใส่อีกงานหน้า^^

 มะพร้าว  ต้นนี้มีประโยชน์มีประโยชน์พอๆ กับต้นกล้วย ข้างบ้านจะมีสวนท้องร่องปลูกต้นมะพร้าว ที่นี่เป็นดินแดนโปลิศจับขโมย ปืนอัดลม ยิงๆ ที่กำบัง เป็นอีกต้นที่ป้าให้ไปตัดก้านมะพร้าวมากลัดใบตอง แม่ใช้ให้ขูดมะพร้าว ครั้งแรกที่ปลอกมะพร้าวเอง เหงื่อตก ให้มางัดอีกไม่รู้ว่าจะทำได้รึเปล่า ล่าสุดต้นนี้ที่ท่าคา ชาวบ้านทำตาลมะพร้าวขาย เห็นเขาปีนแล้วอยากปีน แล้วก็มีสิ่งที่กระเทือนยิงใจ ไว้อาลัยความอยากนี้ทีหลังไปเลย

มะนาว บ้านยายเป็นสวนมะนาว หลานคนนี้ชอบกินเปรี้ยว มะนาวไม่เคยขาดบ้าน แม่มะนาวหมด ไปบ้านยายกันเถอะ เรือร่มครั้งแรกก็ใต้ต้นนี้ล่ะ ถึงตอนนี้ก็ยังพายเรือไม่เป็น

ตะไคร้ เราชอบกินต้มยำ เครื่องพวกนี้ต้องไปหาเก็บเอา แล้วต้นที่ไม่อยากเก็บมากที่สุด ก็คือต้นนี้ คันก็คัน ใบก็บาด กอก็ใหญ่ แต่อยากกินทำไงได้ เก็บไป โบราณเขาว่าคนมีประจำเดือนห้ามเก็บจะตายทั้งกอ เรายังเด็ก ก็เก็บไปไม่มีข้ออ้าง

มะกรูด คู่กันกับตะไคร้ พิเศษกว่าเล็กน้อย ตรงที่เราหัวโนบ่อย ผสมกับมะนาว ดินสอพอง พอกไป

ตะขบ เห็นทีลูกไม้จะหล่นไกลต้น เป็นลูกแรกที่เตี่ยบอกว่าอร่อย ตอนเด็กๆ เตี่ยชอบกินไอ้เราก็เด็กสีแดงๆ น่ากิน เราเอาเข้าปากแล้วคายไม่ทัน ไม่อร่อยเลย พอมามองที่เท้า ทำไมมีสีเหลืองๆ ด้วย เราไม่กินไข่ปลาอยู่แล้วเลยไม่คิดจะกินอีกเลย เห็นคนชอบกินกันเยอะแยะ นกก็ชอบจิกๆ ไม่เข้าใจ

จาก เป็นอีกอันที่ตื่นตาตื่นใจ กับทะลายของมัน เตี่ยอีกเหมือนกันที่ชอบ แต่อันนี้เราก็ชอบ

ตาล นึกถึงหน้าป้าลอยมา มีอยู่ช่วงนึงที่ป้าอยากทำขนมตาลขาย ตื่นแต่เช้ามืด ขยี้ ขยำเอาเนื้อตาลออกมา หอมๆ  แล้วป้าก็บอกว่า สมันก่อนเอามาเล่นเป็นตุ๊กตา เราก็นึกถึงตุ๊กตาที่มีแต่หัว สยองไปเลย ตอนนี้แอบอยากเล่น แล้วเอาข้างหน้าออกวาดหน้า ตา ปาก แล้วสิ

มะม่วง ต้นที่มียางจำฝังใจ โดนแม่ตีที่ยางเปื้อนเสื้อ และหน้าก็โดนยางไม้กัด เป็นแผล ตะกละง่ายๆ นั่นเอง

อ้อย  ธรรมดาไม่นึกถึงหรอก เงยหน้าเห็นพระจันทร์เลยนึกได้ มีอยู่ครั้งนึงที่แม่เดินตากฝน ตัวเปียก เอาต้นอ้อยมาไหว้พระจันทร์ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ไม่เคยถามแม่ว่าทำไมต้องไหว้ รู้แค่ว่าถ้ามีใครบอกให้เราเลิกไหว้เรา คงไม่ยอม พยายามกลับมาไหว้ทุกปี เป็นตำนานก็อยากให้คงอยู่อย่างนี้เรื่อยๆ ไป ไม่อยากรู้ความจริง

 พลู  อีกหนึ่งที่ป้า ม่า ย่า เอามาตำ ตอนเป็นลมพิษ

                 คู่ปรับ

                ยอ ลูกไม้ที่หน้าตา น่ากลัว สัตว์ประหลาด สำหรับเด็กชัดๆ ตาเป็นปุ่มๆ บิดเบี้ยว ทำไงได้ต้องเก็บใบไป ทำห่อหมก แล้วก็ชอบกินกันจัง รวมถึงเราด้วย ห่อหมกปลาช่อน กวนเข้า 

 แห้วหมู อันนี้เป็นคู่ปรับงานที่หนักสุดๆ ดินแข็งๆ แห้วหมูที่อยู่ในดิน แดดร้อนๆ ทำไมต้องมาถอนหญ้าตอนนี้ด้วยนะ อยู่ก็ไกลบ้าน ตอนเย็นก็มองไม่เห็น ทำไป 

เงินไหลทองไหล ชื่อดีที่แม่ปลูก วันดีคืนดีเราเห็นลำต้นที่เลื่อยเป็นงูซะงั้น

ฟ้าทลายโจร อีกแล้วเตี่ยบอกว่าเป็นยา เห็นกินทุกเช้า พอให้เรากิน บ้วนแทบไม่ทัน แปลกเป็นหม้อที่เคยบูด

กะเพรา โหระพา ต้นนี้ที่สอนเท่าไรไม่รู้จักจำ ตอนเด็กแยกไม่ออกว่าต้นไหนเป็นไหน แยกไม่ได้ เก็บมาทำกับข้าวผิด คำว่าโง่ทีเดียวจำเลย ตอนนี้อย่าท้าจำได้แม่น แต่อยู่บนเขาก็เก็บกะเพราขาวผิด  

หูกวาง เล่นใต้ต้นนี้ทีไร คันทุกที แล้วก็ไม่กล้าบอกด้วยแม่ด้วยนะ มารู้ทีหลังว่าบุ้งอยู่ เขาเลยไม่นิยมปลูกใกล้ๆ บ้าน เราชอบสีใบจัง

น้อยหน่า  ผลไม้น่าตาไม่พิศวาส เมล็ดก็เยอะ กลิ่นก็เหม็น

 

                ครู

                หอม ต้นนี้ตอนไปค่าย ที่เชียงใหม่ชาวบ้านปลูกขายกัน เราก็ไปช่วยพ่อแม่ที่บ้าน(นอนด้วย) เก็บหอม อะไรสักอย่าง คำแนะนำบางคำ อากาศที่ร้อนกับใจที่หงุดหงิด สอนให้เรารู้ว่าลึกๆ แล้วเป็นคนเห็นแก่ตัว จากนั้นมาก็กลายเป็นวินาทีที่จำความรู้สึกไม่ลืมเลย รายละเอียดเหตุการณ์จืดจางไปตามเวลา

คูน หากว่าต้นโพธิ์เป็นต้นไม้ประจำประพุทธเจ้า ไม่รู้ว่าเว่อร์ไปเปล่านะ ต้นนี้เป็นต้นสอนธรรมให้เราเลย เข้าใจว่า “กวาดบ้านเพื่อกวาดบ้านเป็นยังไง” แต่ก่อนกวาดบ้านเพื่อความสะอาด ใบไม้ร่วงอีกแล้ว กวาดอีก แล้วเมื่อไรจะเสร็จ มาวันนึงอยู่ๆ เหนื่อยหยุดพัก วูบนึง ลมพัด ดอกคูนปลิว หล่นลงพื้น สวยดี มีความสุข  

ข้าว ความยากลำบากของชาวนาเป็นอย่างไร ค่ายก็สอนเราอีกเช่นกัน นาบนไหล่เขา ระยะทางที่เดินไกลโพ้น พื้นราบที่สูง ไม่ต่างกันเลย หัวใจของชาวนา ครึ่งหนึ่งบรรพบุรุษของเราก็เคยปลูก เทียมควายก็เคยเห็นและเป็นเจ้าของ บัดนี้เจ้าจากไปอยู่ที่ใดเล่า ไม่รู้เลย

ไผ่ ประโยชน์เยอะมาก ไปเห็นจริงๆ ก็ตอนที่เราไปค่าย(อีกเช่นกันแต่เป็นค่ายแรกที่เป็นพี่ค่าย)  ชาวบ้านอยากได้ตู้ยา บอกว่าจะไปตัดไม้ไผ่มาให้ เราก็ไปช่วยกันขน เอามาทำ ออกมา ไม่คุ้มเราใช้ไม่ไผ่เสียของ ไม่คุ้มค่าเลย สอนกันไป ล้าสุดไปคลิตี้ ไม่ได้เอาตะเกียบไป เราฏ้ห่วงว่าจะเอาอะไรกิน เด็กเอากิ่งไผ่มาทำเป็นตะเกียบโชว์ ทักษะชีวิตเราต่างกัน เด็กสอนไป หน่อเราก็นึกถึงที่ชาวบ้านเล่าเรื่องเก็บหน่อไม้ขาย มีปัญหากับเจ้าหน้าที่ เรียนรู้กันไป

ต้น....(ปลูกรัก) ต้นนี้เราขอเรียกว่าต้นปลูกรักแล้วกัน  ครั้งที่ไปแม่สาใหม่กับ Forru เป็นการไปปลูกป่าบนเขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปลูกป่า แต่เป็นครั้งแรกที่ปลูกป่าด้วยใจอย่างแรงกล้า เป็นครั้งแรกที่เราได้พูดคุยกับต้นไม้ที่ปลูก อารมณ์ว่าเป็นลูกและคิดว่าวันนึงต้นไม้ต้นนี้จะโต กลับเป็นป่าอีกครั้ง รากเจ้าที่ต่างกัน ความสัมพันธ์เชิงนิเวศ บนพื้นแผ่นดินนี้ อยู่ด้วยกันดีๆ นะ ดูแลกันด้วยล่ะ กลับมาจากเชียงใหม่คร้งนั้น มีคนไปดูด้วยว่าโตขึ้นเท่าไร อีกไม่นานเราคงได้กลับเจอกันอีก (ใช่ไหมพี่แว่นและพี่จอย ผองเพื่อน ค่ายจากกล้าเล็กเป็นดงใหญ่ ปลูกด้วยใจให้เป็นป่า)

กระดุมทอง จำได้ดีขึ้นใจ  หนีอาจารย์ลงไปเก็บ ว่าจะตัด section แบบบางสุดๆ มาศึกษา เรื่องใบเลี้ยงเดี่ยวใบเลี้ยงคู่ ไม่ได้เอามาจากบ้าน ต้นอื่นแข็งไป ต้นนี้ตัดง่ายกว่า

พญาสัตบรรณ ครั้งนึงกับโครงงานวิทยาศาสตร์ตอนม.ปลาย เรื่องสมุนไพร ไม่มีอะไรดหลือ นอกจากชื่อต้นนี้ที่น่ากลัว  

 

               สรรค์สร้างใจ

                ลั่นทม เราพวกชอบดอกไม้ขาว มีกลินทุกชนิด ต้นนี้เป็นต้นที่อยากปลูกในบ้าน แต่แม่ไม่ให้เนื่องจากว่า ชื่อไม่ดี เปลี่ยนชื่อแล้วก็ไม่ให้ปลูก เราชอบชื่อเดิมมากกว่า รอก่อนนะ

ราตรี อันนี้ก็ไม่ดีสำหรับแม่อีกเช่นกัน โบราณเขาถือ แต่ว่าเราไม่ถือ แม่ตัดทิ้งเลย หอมกลางคืนเย็นๆ สบายแบบไทยๆ ดีออก ต้นนี้เดิมแม่ปลูกที่หน้าศาลแม่นางไม้ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ตัด

มะลิ สมัยที่ต้นนี้มีน้อยๆ เป็นต้นที่เราชอบและเฝ้าไปเวียนดูอยู่ช่วงที่ออกดอกทุกเช้า เก็บเอาไปให้ป้าคนขับรถ ให้ครูที่โรงเรียน ให้คนมากมาย เป็นดอกไม้ที่ติดกระเป๋า ชอบดม แม่บอกว่า เหมือนม่าเลย แล้วก็ให้เก็บไปไหว้ม่า คิดถึงม่า แต่ดอกไม้ดอกนี้เราไม่เคยเก็บให้แม่สักครั้งเลย ไม่กล้า 

สุดท้ายต้นปีบ เป็นต้นแรกที่นึกถึง เป็นต้นไม้ที่ตรงกับต้นไม้ในดวงใจที่สุด ไม่รู้ว่าชอบเพราะอะไร เพิ่งมารู้จักตอนโต แต่รู้อีกทีก็ต้นนี้เท่านั้นที่เป็นพิเศษ เป็นดอกไม้ที่เราเอาไว้จินตนาการ(เพ้อเจ้อสำหรับคนอื่นๆ ตอนแรกที่นึกออกก็ไม่กล้าบอกใคร ตอนนี้ทำใจได้แล้ว บางทีสิ่งนี้ก็คือ ความสุขของการให้ความหมายหรือคุณค่า) ดอกสีขาว กลิ่นหอมอ่อนๆ กลีบน้อยแต่แย้มบานแบบคนขี้อาย ใบเล็ก ลำต้นที่สามารถสูงใหญ่ได้ ตามอายุ เจอกันแล้วจำได้ว่า มีอยู่ปีนึง ฝนตกปร่อยๆ ลมพัดเอื่อยๆ ขี้จักรยานอยู่สบายใจ กลิ่นดอกอะไร หอมดี จากที่ชอบตากฝน ตากเข้าไปอีก จากที่ชอบที่ลมพัด กลิ่นดอกไม้ ดอกไม้สีขาวน่ารัก เท่านั้นก็ทำให้หลงรักต้นไม้ต้นนี้ไปเต็มเต็มเลย รู้ตัวอีกทีถนนสายผ่อนคลายคือถนนพระอาทิตย์ สถานที่นั่งเล่นริมระเบียง หน้าหอ จินตนาการไกลอีกว่า (อ่านแล้วห้ามว่าเราเพ้อเจ้อ)   

ดอกปีบ  Draft:  October 18 1:43 AM

“ถ้าเมื่อไรความรักของฉันเริ่มต้นขึ้น  ฉันจะปลูกดอกปีบ  ดอกไม้ที่ฉันหลงรัก  

แล้วมันจะดี แค่ไหน ถ้าคนคนนั้นของฉันหลงรักมันเหมือนกับฉัน

เราจะชวนกันไปดูมันด้วยกันเมื่อถึงปลายหน้าฝน  ต้นที่เราปลูกขึ้นมาเอง”  

แล้วเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งปี ดอกไม้ดอกนี้ กำลังจะร่วงหล่นอีกครั้ง แต่ตัวฉันยังคงเหมือนเดิม รอคอยดอกปีบนี้ร่วงหล่นมาที่กลางใจฉัน เมื่อต้นปีที่ผ่านมาก็ยังคงเหมือนเดิม

มาถึงตอนนี้ต้นไม้ต้นนี้ก็ขอเป็นพิเศษที่จะไม่ปลูกคนเดียว ไม่ว่ายังไงก็ยังอยากที่รออยู่ รอต่อไป พร้อมกับความรักที่ยังเดินทางมาไม่ถึงใจฉันสักที ปลายฝนต้นหนาวมีไร ใจเราจะอ่อนแอทุกที ไม่แน่หากว่าวันนึงไม่คิดจะรอแล้ว เราคงจะปลูกต้นไม้นี้พร้อมกับเพื่อนๆ ที่ผูกพัน (หากว่าเรายังไม่ตายซะก่อน) ครั้งแรกและครั้งนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม

บางทีเราก็นึกจินตนาการบ้าๆ บ้างเช่น ตอนค่ายสืบเบื่อฟังบรรยาย คนข้างหน้าหัวล้านมีผมหล๋อมแหล๋ม นึกถึงว่าเหมือนปัญหาการบุกรุกป่าเมืองไทยเลย ตรงกลางโกร๋นก่อน ขำกับพี่กันไปแก้เซ็ง หรือไม่ก็ไม่ชอบกลิ่นเหม็นเขียวของต้นไม้เวลาโดนตัดเล เหมือนกับว่าถ้าเป็นคนก็คงเหม็นคาวเลือด (เพราะเรียนเทคนิคการแพทย์ป่าวเนี๊ยะ) คิดทำไม แต่อันนี้เป็นอันที่เราอยากให้คนที่อ่านมาถึงตรงนี้ช่วยคิดแล้วล่ะ (คาดว่าคงน้อย) ค่ายล่าสุดที่ไปมา เจอน้องต้นน้ำ เป็นเด็กชมรมอนุรักษ์ฯ ลาดกระบัง บอกว่า มาที่นี่อยากมาหาคำตอบว่า “ใบไม้หนึ่งใบให้อะไรกับคุณบ้าง” ใบไม้หนึ่งใบเป็นสัญลักษณ์ของชมรมที่น้องมา ต่างคนต่างนึกกันไป เรานึกถึงก้อนเมฆในถ้วยชา ความสัมพันธ์ของสรรพสิ่ง แล้วคุณล่ะนึกถึง หรือบอกอะไรบ้าง อยากรู้จัง